Tjaco Bongers

Terug naar overzicht

Onze weg

Al is de weg nog niet bekend bij mij, mijn gids draag ik al vanaf mijn geboorte in de borst waar mijn adem rust

Deze melodie brengt mij het ritme van de gedachte en zingt een fluisterend woord
Als je zo dicht bij de materie beweegt, ben je de materie in elke beweging

Beweeg, bedaar, bedeesd en bewaar, leef door en voor elkaar.

Ont-moeten

Zo ontzettend graag zou ik willen dat je er bent, dan hoef je niets te zeggen

Als je gewoon hier was, dan zou ik niet willen weten waar je bent geweest.

Dan weet ik genoeg.

Tjaco Bongers

De woestuyn

Geen druppel om mijn dorst te lessen
Geen water om mijn gedachten te laten varen

Omgeven door duinen zonder de zee die aanspoelt
De korrel van de zandloper die de tijd weerspiegelt

Achter het licht zoek ik
Tevergeefs, zal ik verdwalen in de
Schaduw van mijn eigen bestaan

Desolaat is het pad dat zich
Ontvouwt in elke stap
De muur die groter en groter wordt
De geest als een sluier,
Mijn Fata Morgana
 

De Leem en de kuil

De stenen zijn koud en liggen weerloos op de grond,
de voegen die ze verbonden zijn verbrokkeld en zwak
Alleen nog het woord houdt deze muur recht.
Het is ooit geweest en komt nooit weerom:
zoveel herinneringen onder een dak,
een tafel rijk gedekt, dansmuziek klinkt.

Nu sta ik op een willekeurige plek
waar niemand mij op straat herkent,
waar ik lege uren lang kan lopen
Maar die goede tijd die nog heel was,
waar ik ooit ben geweest en weer zal komen,
daarin zal ik de stenen stapelen voor een nieuw bestaan

Elke stap brengt mij verder op mijn weg
en geeft mij de vrede waar alles in samenkomt
Ik kan weer geven wat me ontroofd werd
Elke herinnering heeft haar verhaal,
met woorden verbind ik ze en leg zelf
nu mijn eerste steen.