Bonnie Bengsch

Terug naar overzicht

Een klein gebaar

Een klein gebaar

Ik schrijf
voor jou
niet
omdat ik
je ken
of jij mij
maar
omdat je
hier
nu
bent.

Als iemand sterft

Als iemand sterft


Geboorte
maar dan omgekeerd
de lessen zijn geleerd
het werk is gedaan
het is tijd om te gaan

Waarheen
gaat de reis?
Terug naar huis?
Zo ver van hier,
de deur staat al
op een kier

Een vredige rust
daalt over je neer,
nu is het licht, de zwaarte-
kracht los te laten

Daar is dan
de laatste zucht,
de geest neemt zijn vlucht
nu je alles hebt
gegeven.

Lente in aantocht

Lente in aantocht

De takken eerst nog kaal
nog geen begin nog geen verhaal
alleen nog de verwachting
het onbesuisde voorgevoel

Ergens klinkt het stille geluid
van een kiempje uit een zaadje
dat fier zijn rugje recht
of het plofje van een knopje
waaruit de bloesem komt

Is dan het toneel vrij
en licht genoeg
dan klinken de gezangen
van de vogels 's morgensvroeg

En dan komt de dag
dat de lente zonder jas
naar buiten mag,
dan klinkt het orkest
van vogels en spelende kinderen
op zijn best

Zie, de zonnestralen strelen
een bloot ontdekte huid
die bijna was vergeten
de kracht van dit geluid

Het ritmisch dreunen
van bloed, leven dat stroomt
naar knopjes zoekt, die zwellen
die barsten, die knallen in kleuren
en door bijen te worden gekust

Zo'n zalig zoemend gebeuren.