Samira van der Loo

Terug naar overzicht

Tattoos

De wilgen
Ik heb hun vuisten gevoeld
Knoestig van het samenknijpen
Vergroeid aan machteloze armen die
dan maar in het rond gaan zwaaien

Ik heb ze zien treuren aan de waterkant
Soms geknot, meestal een deken van groen
leven, rondom mij, ik kon er mijn eigen pijn
in nestelen en reproduceren

Ik tekende geen hartjes in de barst
Ik legde mijn tranen bij de wortels

Nooit heb ik iets zo vast
en zeker geweten
dat ik mijn naam wilde kerven in een ander lijf

Anderen doen dat schijnbaar zonder schroom
M hartje R, S hartje T, littekens van liefde
vereeuwigd op de huid van de boom

Verkeersregels

Een zeebrapad zonder strepen
Zou antilopen moeten heten

Samira van der Loo

Quarantaine

ik word nergens op tijd verwacht
schuif mijn ontbijt in mijn mond
pas 5 minuten voordat mijn collega online komt 

afwezige aanwezigheid
verbinding zonder aansprakelijkheid
mijn lichaam stationair, terwijl
mijn geest je bereikt op Skype 
 
ik filosofeer over het lichaam in quarantainetijd
en haal motivatie moeizaam uit mijn tenen
met zo weinig bewegingsvrijheid
mist mijn lichaam haar beweegredenen

Geloof

Hoe kan ik verklaren dat je me niet aanraakt
op mijn rug, streelt over mijn buik,
dat we elkaar soms niet
aankijken, zou je onzichtbaar

Je hand in de mijne wringen zou je
een geheim dagboek bijhouden ‘
met hartjes achter mijn naam,
zou je je vrienden vertellen dat ik het ben

Aan wie je je geeft
heb je je onze bruiloft voorgesteld?
kindernamen gefluisterd in je slaap
in de stilte hoor ik toekomstmuziek

Om in jou te geloven
heb ik een rijke fantasie nodig
geef me een handreiking
druk een kus op mijn buik